Ken je dat? Dat je ligt te slapen op shit? Ik ben toch altijd wel geinteresseerd geweest in Nederlandse hiphop maar het duo Kleine Jay & Cartes had ik lang gemist. Ik wist dat ze bestonden maar Ik had me er verder niet te veel in verdiept. Totdat ik ze vorig jaar zag optreden op DVD. Daar gebeurde... iets. Iets bijzonders. Iets wat ik nog niet eerder had gehoord. Eenmaal thuis bestelde ik snel het album &. Toen ik dat hoorde werd ik kwaad: hoe kon ik deze gasten gemist hebben. Sindsdien staat het album & ergens in mn album top-2.
En nu is het alweer afgelopen. 12 november was het laatste concert van Kleine Jay & Cartes en dit keer was ik er gelukkig wel bij!
In de W2 hadden zich veel mensen verzameld voor een extra lange show. Het duo ging dan chronologisch hun reportoire af. De stemming zit er meteen goed in en het publiek springt en danst lekker mee. Kleine Jay is de energie zelve: hij springt en vliegt over het podium en spit vol vuur zijn lyrics. Cartes is wat rustiger en voert tussen de nummers het woord.
Dan vertelt Cartes dat hij zo ziek is als een hond is en dat het allemaal hard werken voor hem is. Dit in combinatie met de emoties zorgen voor enkele ontroerende momenten. Cartes moet zich zelfs even terugtrekken na een track omdat het hem allemaal even te veel wordt.
Gelukkig is het niet allemaal droevig. Kleine Jay & Cartes maken grappen met het publiek en een behoorlijk dronken stagedivende Alecto werkt ook behoorlijk op de lachspieren.
De lange show wordt afgesloten met Vuur waarin zo'n 50 man het podium betreden. Het wordt een grote chaos en Kleine Jay verliest zelfs zijn mic. De keiharde banger wordt daarna nog een keer uitgevoerd en dan is het toch echt afgelopen.
Het zit er dus op: hiphop in Nederland is een duo armer en dat is alleen maar jammer. Hun energieke shows en dito tracks zullen gemist worden! Hun laatste show was in ieder geval keihard.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
